Nu is een geposeerde foto van Xsedo altijd een beetje moeilijk. Hij blijft niet zitten of gaat met zijn kont de verkeerde kant opzitten. Hij vindt er duidelijk niets aan!

Zie hier de reportage, van iets wat eigenlijk heel simpel hád kunnen zijn!

 

'Oh, wat een foto wordt dat...   Ik hoor hier niet bij! Ik ben hier duidelijk  ‘de  geslagen hond’!

 

‘Xsedo, kijk eens!’  Xsedo: ‘Oh, bedoel je viens? Ik kom wel even.’

 

Hallo allemaal,  

Na lekkere broodjes was het alweer tijd om naar Nijmegen te vertrekken. Jammer, maar we wilden ook niet in de spits terechtkomen en tja… de fysiotherapie wachtte weer.

We kijken terug op een zeer leuke middag. Saskia, hartelijk bedankt! ´Kom het bij ons weerhalen,´ zeggen ze dan in de Achterhoek (als ik dat in Nijmegen zeg, zeggen ze altijd: ‘Goh jij komt hier ook niet vandaan.’) en die aanbieding blijft staan…

Veel plezier bij het kennismaken met een andere hond van Serge Gaus. Hopelijk heb je snel weer een maatje aan je zij.

Groeten, Johan, Annemieke en een dis bonjour van Xsedo

Hallo allemaal,

Zo, ik heb lang niets van me laten horen, zeg! Sorry daarvoor… Misschien heeft iemand zich afgevraagd waar ik nu was. Nou, het was een roerige tijd hier en vandaar dat ik niets van me heb laten horen.

Eind mei begon ik kreupel te lopen na wat met de bal gespeeld te hebben. Ik kreeg pijnstillers en dat hielp, maar later kwam het manken weer terug. Toen hebben ze röntgenfoto’s  gemaakt. Daar moest ik voor onder narcose. De baas zat op de scooter en ik lag ernaast. Kreeg ik ineens een spuit. Hmm, ik voelde me slaperig worden, maar ik besloot daar niet aan toe te geven. Ik moet op de baas letten! Ik vocht tegen de slaap en hoorde de dierenarts zeggen: ‘Dit werkt niet hè?’ Kreeg ik nog een prik… en daar ging ik, in een diepe slaap.

Toen ik was bijgekomen waren de foto’s gelukkig gemaakt en wat bleek… ik heb artrose. In mijn nek en rug. Pech hebben. Best jammer, want de dierenarts vindt me een atletische en sterke hond. Maar goed, het gaat nu goed met me en ik krijg dagelijks supplementen met leverpastei. Ik ga er echt voor zitten hoor. Koppie schuin en afwachten maar… Lekker hoor.
Helaas is ook gebleken dat ik een te traag werkende schildklier heb. Ze kregen hier de tip van Francine (baas van Diesel) om mij ook te laten prikken op mijn schildklierfucties. Een traagwerkende schildklier kan samengaan met artrose. Et voila… dat was ook het geval. Dus daar krijg ik nu ook pillen voor. Nou, die pillen wil ik wel slikken, met leverpastei. Met de medicijnen gaat het erg goed. Ik ben weer mezelf, niet zo lusteloos en weer wat meer zin in uitjes.   Ik loop niet meer mank, hoewel ik soms best gekke bokkensprongen maak, maar daar heb ik geen last van. Ik kan mijn werk gewoon blijven doen, gelukkig !
Komt ook door de fysiotherapie: de therapeut trekt dan aan mijn rug en de dierenarts houdt mijn kop vast en soms hoor je dan: KRAK! Ze vonden het hier een beetje zielig, maar het helpt wel. En ik laat het maar gebeuren. Als ze zeggen dat het goed voor me is, dan zal dat toch wel? De dierenarts wilde me al mee naar huis smokkelen omdat ik zo’n brave hond ben, maar dat willen ze hier niet. Die dierenarts is ook een goeie peer hoor, maar ik geloof dat ik liever hier blijf. Hoewel, als hij nu ook leverpastei heeft…?
Het enige wat wel jammer is, is dat ik niet meer achter een bal mag aanhollen. Dan maak ik onverwachte bewegingen, omdat de bal nogal stuitert, en dat is niet goed voor mijn rug. Maar het gaat erg goed met mij. I’m back, zeg maar…

Verder werkt de baas nu bij ‘ Even Apeldoorn bellen’. Eerst werkte hij 10 minuten fietsen van huis, nu moeten we eerst een uur rijden. Ik houd niet zo van rijden. Ik hijg altijd achter in de auto, maar ja, dat is een beetje stress. Dus aangekomen op het werk drink ik eerst een pan water leeg en dan doe ik mijn ‘goedemorgenrondje’. Ik ga iedereen even langs om te begroeten. Anders dan op het vorige werk, vinden ze me hier wel leuk. Ik loop ook rond te paraderen op de afdeling en soms pik ik ook even wat kennis mee. Dan ga ik voor het whiteboard zitten en luister ik wat ze vertellen. Best interessant! Soms dollen ze met me. Dan heeft een collega een flesje in zijn handen of een papiertje en daar gaat ie dan mee zwaaien. Tja… niet zo slim… Dan zegt de baas: ‘kijk uit hoor, als je je blaadje heel wil houden, zou ik stoppen.’ Soms doen ze dat niet en dan is het ‘hap.’ Oeps, maar ze zijn wel gewaarschuwd hoor! Maar soms moet ik ook weer even op het kussen, dan is het uit met de pret… Minder leuk, maar ook goed.
Ik heb het erg naar mijn zin, de mensen vinden me leuk, dus wat wil je nog meer? Ik word ook altijd uitgelaten in het bos bij het kantoor. Lachen joh. Stokken vind ik zo leuk en soms probeer ik ze mee te slepen. Dat mag nooit. Flauw toch?

 

 

Hallo lieve mensen,

Hier ben ik weer. Ik ben vanmiddag naar de dokter geweest. Gisteren heb ik me verstapt tijdens een wandeling. Ze hadden niets door, want ik kwam lopend als een kievit thuis. Toen ik na een uurtje wilde opstaan begon ik te hinkelen. Mijn schouder deed zó’n zeer. In mijn puppen-enthousiasme is het rennen iets te hard gegaan.
Mijn dis-bonjours waren lang niet zo enthousiast meer. Niet dat dat aan de baasjes lag hoor, maar het deed erge pijn. Ik deed een poging de bazen na te doen in mijn looppatroon en dat lukt akelig goed.
Vandaag heb ik me maar rustig gehouden, iets te rustig naar mijn smaak. Ik mocht niet rennen, of gek doen. Daar werd ik een beetje chagrijnig van, maar ja, de baas bedoelde het best goed. Maar thuis deed ik niets liever dan liggen en chillen. Zielig kijken kan ik ook heel goed, maar ja, als iets nou pijn doet…

Er zat niets anders op dan naar de dokter te gaan. Op zich vind ik dat nooit erg hoor en het ging ook best goed. De dokter draaide wat met mijn kop, voelde aan mijn schouder en achterpoten. Nou, mijn rug was erg stijf. Hier thuis zeuren ze wel eens over pijntjes hier en pijntjes daar, maar hé, mij hoor je dan weer niet. Dat spasme is natuurlijk peanuts in vergelijking wat mij nu overkomt.
De dokter vertelde ook even aan de baas dat ik erg veel pijn had (ik zou haast zeggen: ‘duh’!). En tegelijkertijd zei de dokter ook dat ik een enorme bikkel was (en weer: ‘duh’) en erg rustig.   Mijn schoudergewricht is geïrriteerd en de rest van mijn gewrichten is stijf omdat ik mijn schouder probeer te ontlasten. Ik kreeg een prikje tegen de pijn…   Wat nu? Tja, 10 dagen aan de pijnstillers, elke dag een spuitje in mijn mond. Bah! Na 10 dagen moet het over zijn, anders gaat de dokter foto’s maken. Maar ik loop al best wel goed hoor (beter dan de bazen).

Nou, ik moet eerst maar van de pijn af. Dat gaat wel lukken hoor, zeggen ze hier, dus daar vertrouw ik dan maar op.

Groetjes en een heel slap pootje van Xsedo

 

Al jaren doen Johan en ik met grote tevredenheid boodschappen bij de Albert Heijn (AH). Werkt prima, in onze AH kennen ze ons   en er wordt met grote bewondering naar Xsedo gekeken.

Als ik boodschappen doe, wordt er altijd gevraagd naar de hond en hoe het gaat met zijn fricandellen-training. Ze helpen met het pakken van dingen en de tas wordt altijd keurig ingepakt op mijn scoot gezet. Ik vraag het altijd nog netjes, maar ik word vaak al onderbroken: 'Dat hoef je niet te vragen, dat weet je toch?'

Johan ging voor deze ene keer naar de AH in de stad. Hier komen we normaal niet, maar het ligt op een steenworp afstand van zijn kantoor. Hij had mijn scoot bij zich en deed vrolijk , met ons boefke, de boodschappen.

En dat boefke was juist het   probleem. Onze Xsedo, een probleem? Het kan bijna niet. Toch was het zo, wat er mochten volgens een medewerker geen honden in de winkel. Johan begint vriendelijk uit te leggen dat het een hulphond is, en deze over het algemeen welkom zijn in de winkel, want waar we ook komen, het is nooit een probleem. Nou, hier wel, want het mag niet. Johan laat het pasje zien (dat hoeft dus ook bijna nooit), maar meneer antwoordt: 'Ik zie de hond niets doen.' En dat moet je Johan niet zeggen... Ietwat driftig/geïrriteerd zegt hij dat hij de manager wil spreken, maar ook hier gaat de winkelbediende niet op in. Pas als een klant (die al een tijdje meeluistert) tegen Johan zegt: 'Deze meneer snapt het niet, meneer dit is een huphond' bindt de man in. Tja... als je in een scootmobiel zit en niet praat volgens het logopedistenboekje, ben je niet toerekeningsvatbaar, da's algemeen bekend.
Om AH goed te doordringen van het feit dat ze hulphonden maar beter kunnen toelaten heb ik AH een duidelijke, op sommige punten pissige mail gestuurd. Ik ben benieuwd naar de reactie van het hoofdkantoor. Kom nou, we zijn niet debiel! Ben ik kwaad? Nee, ik ben ziedend en teleurgesteld en ik kan hier heeeeel slecht tegen. Welkom in het Annemieke-brein!

Ik heb het maar even van me afgeschreven en ik verwacht een fatsoenlijke reactie van de AH!

 

Als ik iets te horen krijg, zet ik het uiteraard op de site! Wordt vervolgd...  

Vanochtend werd me nog eens duidelijk dat we nog veel te doen hebben op het gebied van beeldvorming over hulphonden.

Ik kreeg een schilder aan de deur die even wilde weten of onze voordeur en ramen geschilderd konden worden. Natuurlijk, ik was toch thuis. Ik zag de man peinzend kijken naar mij in mijn trippelstoel en vervolgens naar het naambordje naast de deur. Ineens viel het kwartje: 'Oh, die man op die ligfiets en met een bouvier, is dat uw man?' Ik knikte bevestigend. 'Waarom is die hond bij hem, als ik vragen mag?'  

'Nou,' antwoordde ik, 'het is een hulphond en hij helpt ons met veel dingen, maar de belangrijkste taak van de hond is toch wel dat hij mijn man kan helpen met opstaan.' Ik zag zijn ogen groot worden... dus ik legde uit dat Xsedo stokstijf voor Johan blijft   staan, zodat Johan zich kan optrekken aan Xsedo. 'Optrekken, aan die hond?!,' herhaalde hij nog eens. Ja hoor, geen probleem. Ik zag zijn verbazing groeien. Ook vertelde ik dat hij deuren kon openen en dingen kon oprapen en de wasmachine kon leegruimen. 'Tuurlijk, en hij doet de afwas ook', zei hij ongelovig. 'Nee, dat helaas niet, maar de wasmachine leegruimen kan hij dus wél!,'zei ik. Hij vond het geweldig: 'Hoe ze die honden dat leren, ongelofelijk!'   Ik legde uit wat ongeveer de werkwijze   van de stichting was. Hij luisterde met veel interesse.

Hij dacht dus echt dat het een blindengeleidehond was, maar toen hij Johan zag wegfietsen, vond hij dat toch vreemd. Hij zei: 'Doe mij zo'n hond, want ik moet het thuis ook zelf doen, mijn vrouw helpt me niet.' Ik wilde antwoorden: ' Oefen uw spastische loopje, dat doen wij al jaren lang en word het vanzelf natuurgetrouw,' maar dat heb ik maar niet gezegd.

Het was niet helemaal nieuw voor mij dat mensen Xsedo aanzien voor een blindengeleidehond, maar deze meneer had nog nooit van een hulphond gehoord... Al met al een leuk gesprekje en ik hoop dat ik deze meneer weer wat vertrouwder heb gemaakt met het fenomeen hulphond.

 

Annemieke

Hallo allemaal,

 

Gisteren vierde ons neefje Bart zijn 9e verjaardag. Morgen is hij namelijk jarig en dus   ging de familie weer naar het Achterhoekse. Het was er best druk, maar na even iedereen begroet te hebben, ging Xsedo mooi op zijn plek liggen.

 Toen het wat minder druk was, kwamen de neefjes Bart en zijn broertje Tijs) in actie. Het was tijd om Xsedo de nodige aandacht te geven. Ze maakten er maar een spelletje van: ze aaiden Xsedo en deden dan snel de handen op de rug en keken wanneer Xsedo weer aandacht vroeg door zijn neus onder hun hand te porren. Dikke pret natuurlijk, want Xsedo kon nog wel even doorgaan.

Toch knap, hoe Xsedo nu fans heeft, onder een familie die niet van honden houdt. Neefje Tijs vraagt nu vaker wanneer zij ook een hond krijgen. Papa wil er nog niet aan, want je moet er vier keer mee uit, honden stinken en het voer kost ook veel gel, bovendien moet er je er rekening mee houden met vakantie. Tja...Dat een hond geld kost kan Xsedo niet ontkrachten, dat je vier keer per dag uit moet ook niet, en ja, rekening houden met de hond moet ook. Maar hij stinkt niet en is erg lief. Toch   gaat de familie niet aan de hond. Jammer, maar dan komt Xsedo gewoon af en toe langs en het is al heel wat dat hij (de meeste negatieve) vooroordelen kan weg nemen.

En Bart en Tijs hebben er gewoon een leasehond bij. Deze foto's zaten vanochtend in de mailbox, in een mail. Je trouwste fan. Groetjes, Tijs stond er.Hier onder een paar foto's van de fans met hun idool.(neefje Bart is toch ook fan, Tijs een klein beetje meer):

 

 

Het was al met al erg gezellig!

 

Tot de volgende keer!

 

Dis bonjour, Xsedo

 

 

Zoals jullie misschien wel weten, ben ik een ontzettende knuffelaar... 's Avonds kom ik graag even genoux om lekker te knuffelen met de baas of de vrouw. Zo ook vanavond... Maar altijd maar genoux, daar krijg ik een beetje genoeg van. Dus, ik vergat net even dat ik een 37 kg. wegende bouvier ben... Weet je wat? Ik ben gewoon even een schoothondje van een paar kilo. Niks zeggen hoor...

Hallo maar weer,

Ik heb een tijdje niets van mij laten horen. Dat heb je he, baasjes druk en dan is er geen tijd   voor mijn weblog. Gelukkig wel voor mij hoor, ik heb niets te klagen.
Maar goed baasje heeft eindelijk weer eens tijd om een weblog te maken.

Een tijdje geleden zijn Monique en Ben weer eens op bezoek geweest. Ik ben dol op Ben, helemaal geweldig. We zijn ’s middags naar Staddijk (een erg leuk natuurgebied) geweest. Dat vind ik altijd al leuk, maar met Ben is het geweldig. Hij pakt de grootste stokken en daar word ik dan weer dol enthousiast van. Normaal spring ik nooit op tegen mensen (vooral niet tegen baas en vrouw), maar bij Ben maak ik  graag een uitzondering.
’S avonds heb ik nog samen met Monique voor  fotomodel gespeeld.

En dan het ellendige. Ik had dit weekend   weer eens wat last van oorpijn en o jee   help, de baas bedacht dat hij nog oorreiniger en oorzalf in de   kast had staan, want ik had er verleden jaar ook last van. En voordat ik het wist, moest ik in de keuken bij de   baas komen. Eerst die nare oorreiniger, jesses, en daarna ook nog een van die vieze zalf, man dat jeukt. Maar goed ik moet toegeven het helpt wel.

 

Buiten dat we het lekker erg rustig aandoen, heb ik stiekem toch al veel gedaan.
De tweede dag gewandeld naar de vuurtoren

Helaas, maandag (overmorgen) weer naar huis.

Dis Bonjour