Kerst- en Nieuwjaarswens
|
24 December 2011 | 20:43:41
Hallo allemaal!
Vandaag bedachten we dat het leuk was om een foto te maken
van Xsedo bij de kerstboom. Gewoon, als een soort kerstwens voor op de weblog
voor de trouwe lezers… En wellicht hadden we dan gelijk een mooi plaatje voor
de zelfgemaakte kerstkaarten. We nemen ons ieder jaar weer voor om een leuke
kerstkaartte maken, met onze Xsedo en
de kerstboom ernaast, maar we vergeten elk jaar gewoon om de foto te maken.
Nu is een geposeerde foto van Xsedo altijd een beetje
moeilijk. Hij blijft niet zitten of gaat met zijn kont de verkeerde kant
opzitten. Hij vindt er duidelijk niets aan!
Zie hier de reportage, van iets wat eigenlijk heel simpel
hád kunnen zijn!
'Oh, wat een foto wordt dat... Ik hoor hier niet bij! Ik ben hier duidelijk ‘degeslagen hond’!
‘Xsedo, kijk eens!’ Xsedo: ‘Oh, bedoel je viens? Ik kom wel even.’
‘Hier ben je net te laat met afdrukken. Lekker sukkelig! Nou ja, in elk geval
staat mijn mooie achterwerk er nog op!’
‘Wat is hier de lol van?' *zucht*
‘Nou ja… dan moet ‘t maar zo….' *steun*
Johan, Annemieke en Xsedo wensen jullie gezellige kerstdagen en een heel goed en gezond 2012!
Op bezoek bij Saskia
|
05 December 2011 | 22:39:46
Hallo allemaal,
Vanmiddag gingen we naar Saskia. Na het overlijden van Yunah
hadden we een paar keer contact gehad en we hebben uiteindelijk wat
afgesproken. Ook best bijzonder om te beseffen dat wel elkaar eigenlijk maar
één keer vluchtig hadden gezien op de Farm en countryfair en elkaar regelmatig ‘spraken’
op de weblog. Natuurlijk ging Xsedo ook mee. We gingen richting Doetinchem. Xsedo
was al zo vrij, om, voor dat we een voet over de drempel hadden gezet, zelf al
naar binnen te gaan. Hij voelde zich direct thuis.
We werden warm onthaald en kletsten gezellig over hondjes
en meer. Ook Xseetje mengde zich in het gesprek.
Toen was het tijd voor een uitlaatronde, in een mooi park, vlak bij
huis. Xsedo speerde wat rond en genoot van water, bomen en gras.
Johan had de
Chairman van Saskia ‘ingepikt.’ We kwamen er namelijk achter dat een van onze
scooters niet goed was opgeladen en deze konden we dus niet meenemen. Gelukkig
had Saskia dus nog een ´reservestoel´. Zo kon Johan alvast oefenen voor als hij
zijn eigen rolstoel krijgt. En… de rolstoel is nog heel, dus kennelijk kan hij
wel rijden.
Het een lekker uitwaairondje.
Toen we terug waren liet Xsedo zich weer lekker zakken op het kleed en hij
ronkte lekker verder.
Na lekkere broodjes was het alweer tijd om naar Nijmegen te
vertrekken. Jammer, maar we wilden ook niet in de spits terechtkomen en tja… de
fysiotherapie wachtte weer.
We kijken terug op een zeer leuke middag. Saskia, hartelijk
bedankt! ´Kom het bij ons weerhalen,´ zeggen ze dan in de Achterhoek (als ik
dat in Nijmegen zeg, zeggen ze altijd: ‘Goh jij komt hier ook niet vandaan.’)
en die aanbieding blijft staan…
Veel plezier bij het kennismaken met een andere hond van Serge Gaus. Hopelijk
heb je snel weer een maatje aan je zij.
Groeten, Johan, Annemieke en een dis bonjour van Xsedo
Xsedo is weer helemaal terug!
|
23 November 2011 | 12:13:36
Hallo allemaal,
Zo, ik heb lang niets van me laten horen, zeg! Sorry
daarvoor… Misschien heeft iemand zich afgevraagd waar ik nu was. Nou, het was
een roerige tijd hier en vandaar dat ik niets van me heb laten horen.
Eind mei begon ik kreupel te lopen na wat met de bal
gespeeld te hebben. Ik kreeg pijnstillers en dat hielp, maar later kwam het
manken weer terug. Toen hebben ze röntgenfoto’s gemaakt. Daar moest ik voor onder narcose. De baas zat op de scooter en
ik lag ernaast. Kreeg ik ineens een spuit. Hmm, ik voelde me slaperig worden,
maar ik besloot daar niet aan toe te geven. Ik moet op de baas letten! Ik vocht
tegen de slaap en hoorde de dierenarts zeggen: ‘Dit werkt niet hè?’ Kreeg ik nog
een prik… en daar ging ik, in een diepe slaap.
Toen ik was bijgekomen waren de foto’s gelukkig gemaakt en
wat bleek… ik heb artrose. In mijn nek en rug. Pech hebben. Best jammer, want
de dierenarts vindt me een atletische en sterke hond. Maar goed, het gaat nu
goed met me en ik krijg dagelijks supplementen met leverpastei. Ik ga er echt
voor zitten hoor. Koppie schuin en afwachten maar… Lekker hoor.
Helaas is ook gebleken dat ik een te traag werkende schildklier heb. Ze kregen
hier de tip van Francine (baas van Diesel) om mij ook te laten prikken op mijn
schildklierfucties. Een traagwerkende schildklier kan samengaan met artrose. Et
voila… dat was ook het geval. Dus daar krijg ik nu ook pillen voor. Nou, die
pillen wil ik wel slikken, met leverpastei. Met de medicijnen gaat het erg
goed. Ik ben weer mezelf, niet zo lusteloos en weer wat meer zin in
uitjes. Ik loop niet meer mank, hoewel
ik soms best gekke bokkensprongen maak, maar daar heb ik geen last van. Ik kan mijn
werk gewoon blijven doen, gelukkig !
Komt ook door de fysiotherapie: de therapeut trekt dan aan mijn rug en de
dierenarts houdt mijn kop vast en soms hoor je dan: KRAK! Ze vonden het hier
een beetje zielig, maar het helpt wel. En ik laat het maar gebeuren. Als ze
zeggen dat het goed voor me is, dan zal dat toch wel? De dierenarts wilde me al
mee naar huis smokkelen omdat ik zo’n brave hond ben, maar dat willen ze hier
niet. Die dierenarts is ook een goeie peer hoor, maar ik geloof dat ik liever
hier blijf. Hoewel, als hij nu ook leverpastei heeft…?
Het enige wat wel jammer is, is dat ik niet meer achter een bal mag aanhollen.
Dan maak ik onverwachte bewegingen, omdat de bal nogal stuitert, en dat is niet
goed voor mijn rug. Maar het gaat erg goed met mij. I’m back, zeg maar…
Verder werkt de baas nu bij ‘ Even Apeldoorn bellen’. Eerst werkte hij 10
minuten fietsen van huis, nu moeten we eerst een uur rijden. Ik houd niet zo
van rijden. Ik hijg altijd achter in de auto, maar ja, dat is een beetje
stress. Dus aangekomen op het werk drink ik eerst een pan water leeg en dan doe
ik mijn ‘goedemorgenrondje’. Ik ga iedereen even langs om te begroeten. Anders
dan op het vorige werk, vinden ze me hier wel leuk. Ik loop ook rond te
paraderen op de afdeling en soms pik ik ook even wat kennis mee. Dan ga ik voor
het whiteboard zitten en luister ik wat ze vertellen. Best interessant! Soms
dollen ze met me. Dan heeft een collega een flesje in zijn handen of een
papiertje en daar gaat ie dan mee zwaaien. Tja… niet zo slim… Dan zegt de baas:
‘kijk uit hoor, als je je blaadje heel wil houden, zou ik stoppen.’ Soms doen
ze dat niet en dan is het ‘hap.’ Oeps, maar ze zijn wel gewaarschuwd hoor! Maar
soms moet ik ook weer even op het kussen, dan is het uit met de pret… Minder
leuk, maar ook goed.
Ik heb het erg naar mijn zin, de mensen vinden me leuk, dus wat wil je nog
meer? Ik word ook altijd uitgelaten in het bos bij het kantoor. Lachen joh.
Stokken vind ik zo leuk en soms probeer ik ze mee te slepen. Dat mag nooit.
Flauw toch?
Nu weten jullie ook hoe het hier is. Tot slot nog een foto van mij, uitgeteld
op de kantoorvloer. Zo lig ik vaak. Moeten ze best om lachen. Nu heeft een
lieve collega een foto gemaakt en onder woorden gebracht wat ik dan denk… De foto hangt nu ook op kantoor, boven
de printer. Ik ben gewoon de afdelingsmascotte.
Echt als allerlaatste nog even alle sterkte aan Saskia en Yunah . Mijn
collega- hulphond is ziek en het gaat niet goed met haar. Sterkte, Saskia en
Yunah, vanuit hier….
Hier ben ik weer. Ik ben vanmiddag naar de dokter geweest.
Gisteren heb ik me verstapt tijdens een wandeling. Ze hadden niets door, want
ik kwam lopend als een kievit thuis. Toen ik na een uurtje wilde opstaan begon
ik te hinkelen. Mijn schouder deed zó’n zeer. In mijn puppen-enthousiasme is
het rennen iets te hard gegaan.
Mijn dis-bonjours waren lang niet zo enthousiast meer. Niet dat dat aan de
baasjes lag hoor, maar het deed erge pijn. Ik deed een poging de bazen na te
doen in mijn looppatroon en dat lukt akelig goed.
Vandaag heb ik me maar rustig gehouden, iets te rustig naar mijn smaak. Ik
mocht niet rennen, of gek doen. Daar werd ik een beetje chagrijnig van, maar
ja, de baas bedoelde het best goed. Maar thuis deed ik niets liever dan liggen
en chillen. Zielig kijken kan ik ook heel goed, maar ja, als iets nou pijn
doet…
Er zat niets anders op dan naar de dokter te gaan. Op zich
vind ik dat nooit erg hoor en het ging ook best goed. De dokter draaide wat met
mijn kop, voelde aan mijn schouder en achterpoten. Nou, mijn rug was erg stijf.
Hier thuis zeuren ze wel eens over pijntjes hier en pijntjes daar, maar hé, mij
hoor je dan weer niet. Dat spasme is natuurlijk peanuts in vergelijking wat mij
nu overkomt.
De dokter vertelde ook even aan de baas dat ik erg veel pijn had (ik zou haast
zeggen: ‘duh’!). En tegelijkertijd zei de dokter ook dat ik een enorme bikkel
was (en weer: ‘duh’) en erg rustig. Mijn
schoudergewricht is geïrriteerd en de rest van mijn gewrichten is stijf omdat
ik mijn schouder probeer te ontlasten. Ik kreeg een prikje tegen de pijn… Wat nu? Tja, 10 dagen aan de pijnstillers,
elke dag een spuitje in mijn mond. Bah! Na 10 dagen moet het over zijn, anders
gaat de dokter foto’s maken. Maar ik loop al best wel goed hoor (beter dan de
bazen).
Het was dus best even schrikken voor ze, toen de dokter dit
vertelde. Helaas moet ik nu wel oppassen met het gooien van een balletje en touwtje trekken. Die
puppenstreken moet ik afleren. Ik mag best lopen en gek doen, maar niet
springen met een bal of heel hard touwtje trekken. Daar ben ik een te grote hond voor, zeggen ze dan. Dat
vond ik nou het minst leuke nieuws van de dag want ik spring en dartel zo graag
met een bal.
Hier moet ik dus mee oppassen
Nou, ik moet eerst maar van de pijn af. Dat gaat wel lukken
hoor, zeggen ze hier, dus daar vertrouw ik dan maar op.
De 'service' van de AH
|
03 December 2010 | 15:27:50
Al jaren doen Johan en ik met grote tevredenheid boodschappen bij de Albert Heijn (AH). Werkt prima, in onze AH kennen ze ons en er wordt met grote bewondering naar Xsedo gekeken.
Als ik boodschappen doe, wordt er altijd gevraagd naar de hond en hoe het gaat met zijn fricandellen-training. Ze helpen met het pakken van dingen en de tas wordt altijd keurig ingepakt op mijn scoot gezet. Ik vraag het altijd nog netjes, maar ik word vaak al onderbroken: 'Dat hoef je niet te vragen, dat weet je toch?'
Johan ging voor deze ene keer naar de AH in de stad. Hier komen we normaal niet, maar het ligt op een steenworp afstand van zijn kantoor. Hij had mijn scoot bij zich en deed vrolijk , met ons boefke, de boodschappen.
En dat boefke was juist het probleem. Onze Xsedo, een probleem? Het kan bijna niet. Toch was het zo, wat er mochten volgens een medewerker geen honden in de winkel. Johan begint vriendelijk uit te leggen dat het een hulphond is, en deze over het algemeen welkom zijn in de winkel, want waar we ook komen, het is nooit een probleem. Nou, hier wel, want het mag niet. Johan laat het pasje zien (dat hoeft dus ook bijna nooit), maar meneer antwoordt: 'Ik zie de hond niets doen.' En dat moet je Johan niet zeggen... Ietwat driftig/geïrriteerd zegt hij dat hij de manager wil spreken, maar ook hier gaat de winkelbediende niet op in. Pas als een klant (die al een tijdje meeluistert) tegen Johan zegt: 'Deze meneer snapt het niet, meneer dit is een huphond' bindt de man in. Tja... als je in een scootmobiel zit en niet praat volgens het logopedistenboekje, ben je niet toerekeningsvatbaar, da's algemeen bekend.
Om AH goed te doordringen van het feit dat ze hulphonden maar beter kunnen toelaten heb ik AH een duidelijke, op sommige punten pissige mail gestuurd. Ik ben benieuwd naar de reactie van het hoofdkantoor. Kom nou, we zijn niet debiel! Ben ik kwaad? Nee, ik ben ziedend en teleurgesteld en ik kan hier heeeeel slecht tegen. Welkom in het Annemieke-brein!
Ik heb het maar even van me afgeschreven en ik verwacht een fatsoenlijke reactie van de AH!
Geachte heer/mevrouw,
Zojuist is mijn man aangesproken op het meenemen van onze hulphond in de winkel.De naam van de medewerker is helaas niet bekend. Volgens de medewerker was het verboden om een hond mee te nemen in de winkel. Mijn man is spastisch en zit in een scootmobiel en heeft veel hulp aan onze hond. Wij laten hem alle (niet breekbare) nonfoodproducten probleemloos pakken (vleesproducten en andere etenswaar laten wij de hond niet pakken) en ook bij vallen of struikelen is hij een prima hulp (mijn man kan zich zonder hulp aan de hond optrekken). Hij geeft ook de portemonnee aan de caissière, als we zelf niet bij kunnen.
Kortom, onze hond is voor ons een onmisbaar maatje voor het uitvoeren van onze dagelijkse activiteiten. De hond wordt eigenlijk nooit geweigerd in winkels. Temeer omdat hij speciaal is opgeleid om te functioneren in allerlei situaties en altijd keurig (zonder andere mensen 'lastig te vallen') zijn werk doet.
De winkelmedewerker was niet op de hoogte van de functie van de hulphond en ook na enige uitleg en het vertoon van een pasje van het opleidingsinstituut, was meneer nog steeds van mening dat de hond niet welkom was in de winkel. Hij zei letterlijk : 'Ik zie de hond niets voor u doen.' Nu is de hond er dus voor noodgevallen en onhandige situaties, dus dat meneer de hond niet altijd aan het werk heeft gezien, kan kloppen. Dit betekent echter niet dat de hond geen echte hulphond is. Pas na bemoeienis van een andere klant, was meneer overtuigd. Dat op zich is al kwalijk: mijn man kan zich prima uitdrukken en verkoopt geen onwaarheden. Wat echter nog veel kwalijker is, is dat er getwijfeld wordt aan het nut van de hond. Deze hond hebben wij niet zomaar, hij is echt van groot belang voor ons, en het is van belang dat uw winkelpersoneel dit ook ziet!
Deze reactie viel ons zeer tegen, want bij de AH waar wij onze dagelijkse boodschappen doen (Molenweg 11, Nijmegen) is de servicestandaard erg hoog. Zij zijn altijd zeer vriendelijk, helpen graag en hebben nooit problemen met de hond in de winkel. Wij doen zelfs alleen boodschappen bij de AH , omdat dat één van de winkels is waar we keurig worden geholpen.
Ik hoop dat de medewerker dan ook wordt aangesproken op dit gedrag. Wij zijn zelfs bereid om een demonstratie te geven voor het personeel, zodat deze meneer weet waarvoor een hulphond dient en hij ook zal weten wat het betekent om een handicap te hebben.
Ik wacht uw reactie af en ik hoop dat de medewerkers van dit filiaal hier op aangesproken worden!
Hopelijk krijgt deze winkel dan ook het hoge serviceniveau dat we van AH gewend zijn!
Met vriendelijke groet,
Annemieke van Noortwijk
Als ik iets te horen krijg, zet ik het uiteraard op de site! Wordt vervolgd...
Vanochtend werd me nog eens duidelijk dat we nog veel te doen hebben op het gebied van beeldvorming over hulphonden.
Ik kreeg een schilder aan de deur die even wilde weten of onze voordeur en ramen geschilderd konden worden. Natuurlijk, ik was toch thuis. Ik zag de man peinzend kijken naar mij in mijn trippelstoel en vervolgens naar het naambordje naast de deur. Ineens viel het kwartje: 'Oh, die man op die ligfiets en met een bouvier, is dat uw man?' Ik knikte bevestigend. 'Waarom is die hond bij hem, als ik vragen mag?'
'Nou,' antwoordde ik, 'het is een hulphond en hij helpt ons met veel dingen, maar de belangrijkste taak van de hond is toch wel dat hij mijn man kan helpen met opstaan.' Ik zag zijn ogen groot worden... dus ik legde uit dat Xsedo stokstijf voor Johan blijft staan, zodat Johan zich kan optrekken aan Xsedo. 'Optrekken, aan die hond?!,' herhaalde hij nog eens. Ja hoor, geen probleem. Ik zag zijn verbazing groeien. Ook vertelde ik dat hij deuren kon openen en dingen kon oprapen en de wasmachine kon leegruimen. 'Tuurlijk, en hij doet de afwas ook', zei hij ongelovig. 'Nee, dat helaas niet, maar de wasmachine leegruimen kan hij dus wél!,'zei ik. Hij vond het geweldig: 'Hoe ze die honden dat leren, ongelofelijk!' Ik legde uit wat ongeveer de werkwijze van de stichting was. Hij luisterde met veel interesse.
Hij dacht dus echt dat het een blindengeleidehond was, maar toen hij Johan zag wegfietsen, vond hij dat toch vreemd. Hij zei: 'Doe mij zo'n hond, want ik moet het thuis ook zelf doen, mijn vrouw helpt me niet.' Ik wilde antwoorden: ' Oefen uw spastische loopje, dat doen wij al jaren lang en word het vanzelf natuurgetrouw,' maar dat heb ik maar niet gezegd.
Het was niet helemaal nieuw voor mij dat mensen Xsedo aanzien voor een blindengeleidehond, maar deze meneer had nog nooit van een hulphond gehoord... Al met al een leuk gesprekje en ik hoop dat ik deze meneer weer wat vertrouwder heb gemaakt met het fenomeen hulphond.
Xsedo-fans Bart & Tijs
|
08 November 2010 | 12:02:11
Hallo allemaal,
Gisteren vierde ons neefje Bart zijn 9e verjaardag. Morgen is hij namelijk jarig en dus ging de familie weer naar het Achterhoekse. Het was er best druk, maar na even iedereen begroet te hebben, ging Xsedo mooi op zijn plek liggen.
Toen het wat minder druk was, kwamen de neefjes Bart en zijn broertje Tijs) in actie. Het was tijd om Xsedo de nodige aandacht te geven. Ze maakten er maar een spelletje van: ze aaiden Xsedo en deden dan snel de handen op de rug en keken wanneer Xsedo weer aandacht vroeg door zijn neus onder hun hand te porren. Dikke pret natuurlijk, want Xsedo kon nog wel even doorgaan.
Toch knap, hoe Xsedo nu fans heeft, onder een familie die niet van honden houdt. Neefje Tijs vraagt nu vaker wanneer zij ook een hond krijgen. Papa wil er nog niet aan, want je moet er vier keer mee uit, honden stinken en het voer kost ook veel gel, bovendien moet er je er rekening mee houden met vakantie. Tja...Dat een hond geld kost kan Xsedo niet ontkrachten, dat je vier keer per dag uit moet ook niet, en ja, rekening houden met de hond moet ook. Maar hij stinkt niet en is erg lief. Toch gaat de familie niet aan de hond. Jammer, maar dan komt Xsedo gewoon af en toe langs en het is al heel wat dat hij (de meeste negatieve) vooroordelen kan weg nemen.
En Bart en Tijs hebben er gewoon een leasehond bij. Deze foto's zaten vanochtend in de mailbox, in een mail. Je trouwste fan. Groetjes, Tijs stond er.Hier onder een paar foto's van de fans met hun idool.(neefje Bart is toch ook fan, Tijs een klein beetje meer):
De fans Tijs, (links) en Bart (rechts) en Xsedo (midden)
Zoals jullie misschien wel weten, ben ik een ontzettende knuffelaar... 's Avonds kom ik graag even genoux om lekker te knuffelen met de baas of de vrouw. Zo ook vanavond... Maar altijd maar genoux, daar krijg ik een beetje genoeg van. Dus, ik vergat net even dat ik een 37 kg. wegende bouvier ben... Weet je wat? Ik ben gewoon even een schoothondje van een paar kilo. Niks zeggen hoor...
Fotomodel en oorzalf
|
30 Augustus 2010 | 19:25:44
Hallo maar weer,
Ik heb een tijdje niets van mij laten horen. Dat heb je he,
baasjes druk en dan is er geen tijdvoor
mijn weblog. Gelukkig wel voor mij hoor, ik heb niets te klagen.
Maar goed baasje heeft eindelijk weer eens tijd om een weblog te maken.
Een tijdje geleden zijn Monique en Ben weer eens op bezoek
geweest. Ik ben dol op Ben, helemaal geweldig. We zijn ’s middags naar Staddijk
(een erg leuk natuurgebied) geweest. Dat vind ik altijd al leuk, maar met Ben
is het geweldig. Hij pakt de grootste stokken en daar word ik dan weer dol
enthousiast van. Normaal spring ik nooit op tegen mensen (vooral niet tegen
baas en vrouw), maar bij Ben maak ikgraag een uitzondering.
’S avonds heb ik nog samen met Monique voorfotomodel gespeeld.
Over fotomodel gesproken. De baas moest met een nieuwe foto
op de website van Servicedogs en wie was weer de pineut, precies. Er zijn door
het vrouwtje heel wat kiekjes gemaakt, het leek wel een fotoshoot. De twee mooiste
wil ik jullie niet onthouden.
En dan het ellendige. Ik had dit weekendweer eens wat last van oorpijn en o jeehelp, de baas bedacht dat hij nog oorreiniger
en oorzalf in dekast had staan, want ik
had er verleden jaar ook last van. En voordat ik het wist, moest ik in de
keuken bij debaas komen. Eerst die nare
oorreiniger, jesses, en daarna ook nog een van die vieze zalf, man dat jeukt.
Maar goed ik moet toegeven het helpt wel.
Deze week ben ik meegesleept naar Texel. Pff, wel drie uur in de auto en je
weet nooit waar je terecht komt, maar
toen we bij de boot aankwamen kreeg ik het in de gaten, want we waren er vorig
jaar ook geweest.
Texel, dat betekent een weekje uitwaaien en wat bleek,
baasjes hadden dit keer een huisje gehuurd, vlakbij het strand en midden in de
sluftervallei. ’S Ochtends ga ik met de baas boodschapjes doen en dan mag ik
iedere keer zwemmen, wel op de terugweg, want ik mag niet nat naar het
kampwinkeltje, oeps was ik dat toch gisteren vergeten.
Buiten dat we het lekker erg rustig aandoen, heb ik stiekem toch al veel
gedaan.
De tweede dag gewandeld naar de vuurtoren
Met de baas gewandeld naar De Cocksdorp
en toen nog door naar het strand
Pff de terugweg was wel een avontuur want de scooter van de baas begaf het
bijna, maar ik heb toen een fietser aangehouden die ons hielp en gelukkig deed de
scooter het opeens weer.
Verder heb ik bij het huisje veel gespeeld, hier hebben ze een filmpje van
gemaakt.
Eergisteren zijn we uit eten geweest, toen ben ik braaf
onder tafel gaan liggen
en gisteren zijn we ondanks de hitte gaan wandelen op het Alloopad. Dat is een
natuurpad waar mijn baasjes met de scooters goed kunnen rijden en we hebben nog
vogels gespot.
Ik heb begrepen dat we vanmiddag nog naar het strand gaan,
dus ik heb de week van mijn leven.